Bekijk de weerhouden gebouwen

T-vormig plein als sluitstuk van de Louis Lepoutrelaan; leidt ten oosten naar Louis Hymansstraat, Joseph Stallaertstraat en Edmond Picardstraat en ten westen naar Emile Bouillotstraat, Darwinstraat enBerkendaalstraat.

Aangelegd volgens het Plan général d'alignement et d'expropriation par zones voor de ‘Berkendaelwijk' (n.o.v. landmeter César Boon), volgens KB 12.07.1902 en later licht gewijzigd bij K.B. van 02.05 en 31.05.1904.

Plein gedomineerd door O.L.V. Boodschapkerk (zie O.L.V. Boodschapkerk) met groot rechthoekig voorplein met ovaalvormig plantsoen.

Genoemd naar bankier en weldoener (Verviers, 1829 – Brussel, 1900). Hij investeerde onder meer in de Belgische spoorwegen, de economisch en industriële ontwikkeling van Congo en het Brusselse tramwezen. Verder was hij consul van Groot-Brittannië, Zweden en Noorwegen en lid van de Consisterie van de Protestantse Kerk van Brussel. Hij stond verder gekend als weldoener voor menig ouderlingentehuizen en ziekenhuizen (o.m. het Brugmannziekenhuis). Tenslotte was hij een drijvende kracht achter de stedenbouwkundige ontwikkeling van deze wijk, de Longchampslaan, thans Winston Churchilllaan, de Brugmannlaan, de Messidorlaan en de uitbouw van ‘Ma Campagne' en de ‘Globe' op de Alsembergsesteenweg.

Bebouwd tussen 1905 en 1962 met voornamelijk residentiële appartementsgebouwen, vaak in eclectischeVeel voorkomende stijl (ca. 1850-1914) die inspiratie put uit verschillende architectuurstijlen uit het verleden. Komt door de combinatie van enerzijds verschillende stijlelementen en anderzijds nieuwe technieken en materialen tot een unieke eigentijdse creatie. of Beaux-ArtsstijlArchitectuurstroming (ca. 1905-1930) met reminiscenties aan de grote Franse architectuurstijlen uit de 18e eeuw. Rijk en zorgvuldig gedecoreerde gevels in natuursteen en/of simili of in combinatie met baksteen. Borstweringen en poorten in fraai uitgewerkt smeedwerk..
Eerste gebouw, het voormalige Medisch en Chirurgisch Instituut van Dr. Depage, werd in 1905 op het bouwblok tussen de Edmond Picardstraat en de Joseph Stallaertstraat gebouwd en later herhaaldelijk uitgebreid (zie nr.. 28, 29).
De L. Lepoutrelaan wordt langs het grote rechthoekige voorplein afgebakend door twee vergelijkbare eclectischeVeel voorkomende stijl (ca. 1850-1914) die inspiratie put uit verschillende architectuurstijlen uit het verleden. Komt door de combinatie van enerzijds verschillende stijlelementen en anderzijds nieuwe technieken en materialen tot een unieke eigentijdse creatie. opbrengsthuizen (zie G. Brugmannplein nr. 1-2-3 - Louis Lepoutrelaan nr. 103-107-109 en G. Brugmannplein nr. 34-35-36 - L. Lepoutrelaan nr. 112-114-116-118). Het gebruik van witsteen of lichtgekleurde baksteen geeft de linkerzijde van het G. Brugmannplein een homogeen uitzicht dat door hoekpanden wordt verrijkt (zie homogene aaneenschakeling van nr. 6, 7, 8 en 9-9a). De rechterzijde wordt voornamelijk bepaald door bakstenen gevels in Beaux-ArtsstijlArchitectuurstroming (ca. 1905-1930) met reminiscenties aan de grote Franse architectuurstijlen uit de 18e eeuw. Rijk en zorgvuldig gedecoreerde gevels in natuursteen en/of simili of in combinatie met baksteen. Borstweringen en poorten in fraai uitgewerkt smeedwerk. met witstenen elementen zoals nr. 30 (1926) en nr. 33 (gesigneerd ‘Ad. Pirenne / architecte', 1922) en L. Hymansstraat nr. 40 (zie daar), naast een eerder neoclassicistischArchitectuurstroming (vanaf eind 18e eeuw tot ca. 1914) met voorliefde voor orde en symmetrie, gekenmerkt door bepleisterde en wit beschilderde lijstgevels die het stadsbeeld uniformiseren. Verhoudingen en vormentaal van deze stroming evolueren met de tijd. getinte, maar sterk verbouwde nr. 32 n.o.v. Benjamin De Lestré de Fabribeckers, 1920.
Tussen de Darwinstraat en de Berkendaalstraat wordt het plein gedomineerd door een monumentaalZuilen of pilasters die over de volle hoogte of over meer dan één verdieping opgaan, onafhankelijk van de door vensters en bouwlagen gegeven maten. residentieel opbrengstgebouw in art-decoTendens tot de geometrisering van vormen en architecturale ornamenten die zich uitdrukt in het materiaal- en kleurgebruik. (zie G. Brugmannplein nr. 12 tot 20 - Berkendaalstraat nr. 128 tot 132).
Achter de kerk treft men tenslotte, behalve een hoekpand in art-nouveauInternationale beweging (1893 - ca. 1914) als reactie op de ‘neo’-stijlen, maar met sterk lokale verschillen. In België kent de stijl twee stromingen, namelijk de florale art nouveau met Victor Horta als boegbeeld en anderzijds de geometrische art nouveau beïnvloed door Paul Hankar of de Wiener Secession. (zie Berkendaelstraat nr. 203), voornamelijk banale appartementsgebouwen.