Bekijk de weerhouden gebouwen

Korte straat van de Maria-Hendrikastraat naar de Wérystraat.

Ze maakt deel uit van het Plan d'ensemble des voies à ouvrir entre la chaussée d'Ixelles, la chaussée de Wavre, le chemin de fer de Luxembourg et la rue Gray dat werd goedgekeurd bij K.B. van 20.02.1861. Oorspronkelijk vormde ze het laatste straatgedeelte van de Sans Soucistraat, die in 1840 werd aangelegd op het tracé van het voormalige pad met dezelfde naam.

In 1872 werd dit straatgedeelte genoemd naar prinses Clementine, dochter van koning Leopold II en koningin Maria-Hendrika, ter ere van haar geboorte.

De Clementinestraat werd tussen 1877 en 1894 bebouwd. De laatste percelen werden bebouwd in 1900. De oudste constructies zijn huizen met neoclassicistischeArchitectuurstroming (vanaf eind 18e eeuw tot ca. 1914) met voorliefde voor orde en symmetrie, gekenmerkt door bepleisterde en wit beschilderde lijstgevels die het stadsbeeld uniformiseren. Verhoudingen en vormentaal van deze stroming evolueren met de tijd. inslag die vaak werden verbouwd (vervanging van gevelbekleding, schrijnwerkVerzameling van al het (niet-constructief) houten materiaal zoals deuren, vensterkozijnen, erkeronderdelen, kroonlijst, …; bij uitbreiding ook materiaal in aluminium, PVC, ... , ijzerwerkVerzameling van alle metalen elementen van een gebouw., verhoogd enz.). De gebouwen van de jaren 1890, huizen in eclectischeVeel voorkomende stijl (ca. 1850-1914) die inspiratie put uit verschillende architectuurstijlen uit het verleden. Komt door de combinatie van enerzijds verschillende stijlelementen en anderzijds nieuwe technieken en materialen tot een unieke eigentijdse creatie. stijl met twee bouwlagen, zijn relatief beter bewaard: nr. 7 (1900), 9 (1893), 11 (1894), 13 (1893). Het herenhuis in neorenaissanceArchitectuurstijl (ca. 1860-1914) die zich inspireert op de renaissance, een kunststroming ontstaan in het Italië van de 15e eeuw en die er o.m. op gericht was de bouwkunst van de Grieks-Romeinse oudheid te doen herleven. op nr. 14, dat een van de oudste gebouwen is van de straat en het geheel gevormd door twee smalle huizen met gemeenschappelijke gevel in neo-Vlaamse renaissanceVlaams renaissance (vanaf 16e eeuw). Stijl die elementen uit de Italiaanse renaissance toepast op de traditionele bak- en zandsteenstijl. De neo-Vlaamse renaissance (ca 1860-1914) grijpt vanuit een nationalistische tendens terug naar de Vlaamse renaissance en haar specifieke ornamentiek. De stijl kenmerkt zich door een polychroom materiaalgebruik en een volumespel d.m.v. erkers, torentjes, trapgevels, enz. op nr. 10 en 12 zijn opmerkelijk (zie deze nummers).

Archieven
GAE/OW Historique des rues (1925).
GAE/DS 7: 74-7; 9: 74-9; 11: 74-11; 13: 74-13.

Publicaties en studies
GONTHIER, A., Histoire d'Ixelles, Le Folklore Brabançon, Impr. De Smedt, Brussel, 1960, p. 216.
Ixelles, Ensembles urbanistiques et architecturaux remarquables, ERU, Brussel, 1990, pp. 93-98.
LE ROY, P., Monographie de la commune d'Ixelles, Imprimerie Générale, Brussel, 1885, pp. 260-263.

Tijdschriften
HAINAUT, M., ‘Une rue d'Ixelles porte leur nom', Mémoire d'Ixelles, 28, 1988, p. 21.